HISTORIA RODU TURNO 

        Potem też nie zapominał o Adynie. Listy pełne wyznań dostawała przez dwadzieścia kilka lat. Czekała.... Lecz on już nigdy do Polski nie wrócił. Badał i opisywał rdzennych mieszkańców na różnych kontynentach, minerały i florę, sporządzał szczegółowe mapy dziewiczych terenów, odkrył duże złoża złota. Zdobył światową sławę i uznanie wśród ludzi nauki. A ona nigdy nie wyszła za mąż......

​

      Adam Turno prowadził pamiętnik, w którym zapisywał wydarzenia historyczne i obyczajowe dotyczące ważnych wydarzeń i rodziny. Zawarł w nim na licznych stronach również informacje o Adynie. Upamiętnia dzień 1820 roku, kiedy to po przejechaniu stu dwudziestu kilometrów dotarł do Sędzin i tu zastał "... niejakiego (zakreślone, ale do odczytania – Edmunda Strzeleckiego) przystoynego, grzecznego fanfarona gołego, tego Edward Raczyński, którego ma być kuzynem, kazał edukować i dosyć temu odpowiednio, lecz mi się nie podoba, że go pani Prusimska do domu swego wzięła....."

       15 czerwca 1821 r.: (...) Adynka się podoba, Konstanty Sczaniecki chce Ją gwałtem, ona go nie chce, bo ten dandys Str. głowę Jey zaprzątnął, to wszystko ledwo mnie w grób nie zaprowadza..."  Na początku lipca 1821 r. Turno pisał o Adynie: (...) przyznała mi się że miała słabość do Strz. Cóż miało serce rodzicielskie robić, darować i płakać..." Turno odnotował 14 sierpnia 1821 r.: (...) dopiero się dowiedziałem, że siostra awanturnika [zaczernione - Strzeleckiego] rozniosła, że Jey brat się w Adynce kocha, że mnie uciekła, co bardzo podobno w ludziach tego rodzaju się chwali, lecz mnie to mocno martwiło. .."  Powtarzane plotki musiały mu mocno dokuczyć, bo jeszcze rok później, latem 1822 r., zanotował o Strzeleckim:..." Życzę mu wszystkiego dobrego tylko nie powrotu do nas...."

​

          Ciekawy jest też zapis niezłomnego napoleończyka Adama Turno dotyczący pomysłu odwiedzenia starego Kościuszki we Francji "... Kozietulski, Szeptycki, Skarżyński, Madaliński, ja i jeszcze kilku oficerów - pisał Turno - pojechali oddać nasze uszanowanie naczelnikowi Kościuszce, który mieszkał w Berville [...] Ten starzec 68-letni, wysokiego wzrostu, przyjął nas ze łzami i my pełne oczy tych mieli. Każdego osobno o nazwisko pytał i całował, a my go w ręce. Gdy mu Kozietulski pokazał pierścień, który dał Madalińskiemu w 1794 r., a który miał na palcu syn jego, rozpłakał się. [...] Odjechaliśmy szczęśliwi żeśmy oblicze tego wielkiego i prawdziwego mogli widzieć i ręce te ucałować, które ojczyznę naszą tak dzielnie i nieszczęśliwie broniły..."